Durafly Curtiss P-40 Warhawk V2 ‘Aleutian Tiger’ 1100 mm: review en installatiegids

De Durafly Curtiss P40 Warhawk V2 “Aleutian Tiger” 1100mm is een compacte elektrische RC-warbird voor piloten die meer karakter willen dan nog een vertrouwde Mustang of Trojan. De zeldzame, op Alaska geïnspireerde beschildering, functionele gesplitste flaps, draaiende metalen retracts en het 3S- of 4S-aandrijfsysteem geven het model de uitstraling van een groter schaalmodel, zonder dat een groot voertuig nodig is of de vleugel voor transport permanent moet worden verwijderd.

Dit is geen beginnerstrainer vermomd als warbird. Het lichtere airframe en het herziene landingsgestel verbeteren de zwakke punten van de eerdere Durafly P40, maar het vliegtuig beloont nog steeds correct gebruik van het richtingsroer, behoudende hoogteroerinstellingen, een zorgvuldige afstelling van het zwaartepunt en een landing met aangedreven nadering.

Voor een gemiddelde of ervaren piloot die een model actief bestuurt in plaats van al het werk aan stabilisatie over te laten, biedt de P40 Curtiss Hawk V2 een uitzonderlijk compleet functiepakket in de 1100mm-klasse.

Durafly P40 Warhawk V2 in één oogopslag

Wat is er nieuw aan de Durafly P40 V2?

De update is gerichter dan de term ‘volledig nieuw’ die soms wordt gebruikt bij de introductie van nieuwe modellen. Het beproefde 1100mm-platform, de 3536 900KV-motor en de 45A-ESC blijven vertrouwd. Durafly richtte de wijzigingen op het gewicht van het airframe, het landingsgestel, het canopyprofiel en het kleurenschema aan de buitenkant.

De belangrijkste mechanische upgrade is het nieuwe volledig metalen intrekbare draai-en-keerlandingsgestel. De hoofdpoten draaien tijdens het intrekken 90 graden en gebruiken functionele, veerbelaste oleo-achtige veerpoten. Het landingsgestel van de oorspronkelijke P-40 was een van de vaakst bekritiseerde onderdelen, dus dit is een betekenisvolle verbetering en geen puur cosmetische wijziging.

De tweede belangrijke wijziging is het gebruik van een schuimformule van EPO met een lagere dichtheid. Bij het oorspronkelijke airframe lag de nadruk op een uitzonderlijk glad oppervlak, maar dichter schuim verhoogde ook het gewicht en de vleugelbelasting. Het herziene materiaal verlaagt de massa en geeft de nieuwe versie een vergevingsgezinder gedrag bij lage snelheid.

Er is een afweging. Lichter schuim kan de vliegeigenschappen verbeteren, maar het kan minder goed bestand lijken tegen transportschade, drukplekken en onzorgvuldig hanteren dan een dichter airframe. Piloten moeten voorkomen dat ze tijdens de montage in de vleugelpanelen knijpen en gepolsterde opbergsteunen gebruiken.

Aleutian Tiger, niet de gebruikelijke Flying Tigers-beschildering

De neusbeschildering is het bepalende visuele kenmerk van deze uitvoering. Veel P-40-modellen gebruiken de vertrouwde haaienbekbeschildering die wordt geassocieerd met de American Volunteer Group in China. Deze versie verwijst in plaats daarvan naar de P-40's die verbonden waren met de campagne op de Aleoeten en de 343rd Fighter Group.

De grote gele tijgerkop loopt rondom de cowling en geeft het vliegtuig een heel ander uiterlijk dan de conventionele P-40 met haaienbek. De afbeelding is vooral goed zichtbaar tijdens bochten en naderingen recht van voren, waardoor het model op gemiddelde afstand gemakkelijker te herkennen is.

Ook de beschildering roept gemengde reacties op. Sommige piloten vinden de ongebruikelijke tijgerafbeelding de belangrijkste reden om deze versie te kopen, terwijl anderen nog steeds de voorkeur geven aan de vertrouwdere haaienbek. De tijgerafbeelding is vooraf aangebracht, dus kopers moeten vóór het bestellen zeker zijn van deze beschildering.

Schaaldetails waardoor het casco van 1100 mm groter aanvoelt

De Durafly P40N V2 bevat verschillende functies die vaker worden geassocieerd met grotere warbirds van 1,2 tot 1,5 meter. De functionele gedeelde kleppen zijn bijzonder effectief. Alleen de onderste klepoppervlakken worden uitgeklapt, wat zorgt voor een overtuigende schaaluitstraling en tegelijk meer weerstand oplevert voor langzamere naderingen.

Ook de onderste klepoppervlakken hebben een contrasterende afwerking, die duidelijk zichtbaar wordt tijdens een lage vluchtpassage of landingscircuit. Wielafdekkingen, gegoten paneellijnen, machinegeweerdetails, uitlaatpijpen, de geschilderde driebladige propeller en het interieur van de cockpit dragen bij aan het uiteindelijke uiterlijk.

Het magnetische bomafwerpsysteem voegt nog een interactieve functie toe. Het kan aan een apart ontvangerkanaal worden toegewezen, zodat de meegeleverde replica-bom tijdens een vluchtpassage kan worden afgeworpen. In de praktijk moet het mechanisme zorgvuldig op de werkbank worden getest, omdat de betrouwbaarheid van het afwerpen kan afhangen van de kanaaluitslag, de magnetische uitlijning en de pasvorm van de bom.

Het model bevat geen pilotenfiguur. Dat valt verrassend goed op, omdat de rest van de cockpit en het casco sterk op schaal is uitgevoerd. Een lichte pilootfiguur uit de aftermarket of een klein, zelfgemaakt 3D-geprint figuurtje zou het uiterlijk kunnen verbeteren, maar bij elke aanpassing moet dit worden meegenomen bij het controleren van het uiteindelijke zwaartepunt.

Montage en radio-instelling

Het PNF-casco wordt geleverd met geïnstalleerde motor, ESC, servo's, intrekbaar landingsgestel en bommechanisme. De hoofdvleugel bestaat uit één geheel; de eigenaar moet het hoogteroer, de stuurstangen, de propeller en bepaalde schaaldetails nog monteren.

Sommige hoofdonderdelen worden met schroeven bevestigd, terwijl voor bepaalde fittingen en schaalonderdelen nog lijm nodig is. Het aantal onderdelen is beperkt, maar het model is niet volledig gereedschapsvrij of lijmvrij. Neem voldoende tijd om de servo's te centreren, de stuurstangen af te stellen, de symmetrie van de flaps te controleren en te bevestigen dat het landingsgestel zonder haperingen in- en uitklapt.

Een kleine controller in de vleugel bedient het intrekbare landingsgestel. De controller heeft een testknop waarmee tijdens de montage het landingsgestel kan worden in- en uitgeklapt zonder eerst alle radiofuncties te voltooien. Dit is handig om de uitlijning van de wieldeuren te controleren en te bevestigen dat de draaiende poten vrij bewegen.

Een zeskanalenontvanger kan de essentiële vlie functies aansturen wanneer Y-kabels, gedeelde kanalen of radiomixing worden gebruikt. Een zevenkanalenontvanger is handiger wanneer de piloot onafhankelijke bediening wil van gas, rolroeren, hoogteroer, richtingsroer, intrekbaar landingsgestel, flaps en bomafworp.

SAFE en AS3X zijn niet in het vliegtuig ingebouwd. Ze zijn alleen beschikbaar wanneer de piloot een compatibele Spektrum-ontvanger of een ander gestabiliseerd ontvangersysteem installeert. Er kan ook een eenvoudige, niet-gestabiliseerde ontvanger worden gebruikt, maar deze P-40 vereist nog steeds een nauwkeurige mechanische afstelling en actieve stuurinputs.

Hoe vliegt de Durafly P-40N V2 op 4S?

Met een 4S-accu van 2200 mAh levert de P-40 aanzienlijk meer prestaties dan zijn compacte afmetingen doen vermoeden. Passages op vol gas zijn snel, verticaal klimmen gaat krachtig en grote loopings kunnen worden uitgevoerd zonder een buitensporig hoge beginsnelheid.

De vermogensreserve is nuttig bij het opstijgen vanaf gras of het corrigeren van een nadering, maar 4S benadrukt ook het koppel en de P-factor van het model. Te snel vol gas geven kan de neus tijdens de start over de grond naar links trekken. Geleidelijk gas geven en bewust rechts richtingsroer gebruiken zorgen voor een nettere start.

Eenmaal in de lucht kan het model comfortabel met gedeeltelijk gas kruisen. Vol vermogen is beschikbaar voor snelle passages en verticale manoeuvres, maar is voor normale circuits niet nodig. Langdurig vliegen met maximaal gas kan de temperatuur van de accu en het voedingssysteem verhogen, vooral in warme zomerlucht.

Het hoogteroer kan gevoelig aanvoelen wanneer het model is ingesteld met de ruime uitslagen van de fabriek of wanneer het zwaartepunt iets naar achteren ligt. Door te beginnen met behoudende hoogteroeruitslagen en een gematigde expo ontstaat een soepelere besturing van de pitch. De maximale hoogteroeruitslag is voor schaalvliegen zelden nodig.

Is 3S een betere keuze?

Het standaardvoedingssysteem ondersteunt ook een 3S-accu van 2200 mAh. Bij 3S kunnen piloten een lagere maximumsnelheid, zachtere acceleratie en mindere verticale prestaties verwachten. Dat klinkt misschien als een nadeel, maar hierdoor kan het vliegtuig tijdens schaalcircuits natuurlijker aanvoelen.

Een smal of kort 3S-pakket kan ook gemakkelijker verder naar voren in het accuvak worden verplaatst. Dit kan piloten helpen het vereiste zwaartepunt te bereiken zonder onnodig neusgewicht toe te voegen. De vorm van de accu kan in dit model net zo belangrijk zijn als de capaciteit.

Bij 3S is er minder overgebleven vermogen voor starts vanaf gras of afgebroken naderingen, waardoor de toestand van de baan en het gasbeheer belangrijker worden. Piloten die vanaf kort gemaaid gras of een verharde baan vliegen, waarderen mogelijk het soepelere karakter, terwijl piloten die vanaf een veeleisender terrein vliegen misschien de vermogensreserve van 4S verkiezen.

Beste accu's voor de Durafly P-40 Warhawk V2

Het model gebruikt een XT60-fabrieksconnector en is ontworpen voor een 2200mAh 3S- of 4S-pakket. CNHL adviseert de spanning te kiezen op basis van de gewenste vliegstijl en vervolgens de afmetingen van de accu, het geïnstalleerde gewicht en het uiteindelijke zwaartepunt te controleren.

Compatibele CNHL Lightning 2400mAh 3S- en 4S-LiHV-shortyaccu's kunnen ook worden gebruikt door piloten die een compact pakket met iets meer capaciteit willen. Gebruik de juiste LiHV-laadmodus en controleer na installatie het zwaartepunt.

Bekijk de volledige collectie beste accu's voor de Durafly P-40 Warhawk V2 voor de momenteel beschikbare 3S-, 4S- en compacte shorty-opties.

Pasvorm van de accu, zwaartepunt en bescherming van de accubak

Het magnetische bovenluik biedt rechtstreeks toegang tot de accubak. Een standaard 2200mAh 4S-pakket wordt doorgaans voorin het compartiment geplaatst en kan, afhankelijk van de afmetingen van de behuizing, enigszins schuin liggen.

Ga er niet van uit dat elk 2200mAh-pakket exact op dezelfde positie in balans komt. Twee accu's met dezelfde capaciteit kunnen verschillen in lengte, gewicht en celindeling. Verplaats het pakket indien nodig en controleer het voltooide vliegtuig op het in de handleiding aangegeven zwaartepunt.

Controleer de accubak vóór de installatie van een LiPo met zachte behuizing op harde of scherpe gietranden. Tijdens een testvlucht bleek dat een interne plastic rand tegen het accupakket kon schuren. Een dun stukje schuim, antislipvoering of beschermtape kan slijtage voorkomen.

De accu mag de achterkant van de motor, het draaiende belhuis of de propelleras niet raken. Hij moet ook goed vastzitten tijdens lussen met hoge G-belasting, rollen en abrupte optrekmomenten. Gebruik de volledige fabrieksriem en controleer of de accu niet naar voren of naar achteren kan verschuiven.

Starttechniek en prestaties op grasvelden

Het verbeterde intrekbare landingsgestel maakt de P-40 praktischer op gras dan het eerdere model, maar verandert niets aan de basisgeometrie van een staartwielvliegtuig met smalle wielbasis. Het model vereist nog steeds een kort gemaaide baan en de juiste starttechniek.

Houd tijdens het taxiën up-elevator om het staartwiel belast te houden. Verhoog tijdens de startrol het vermogen geleidelijk en geef zo nodig rechts richtingsroer om het koppel van de driebladige propeller tegen te werken. Geef niet onmiddellijk vol vermogen, vooral niet met een 4S-accu.

Middelste of startkleppen kunnen de grondrol verkorten, maar het gebruik van de kleppen moet op een veilige hoogte worden getest vóór de eerste nadering van de baan. Het intrekbare landingsgestel werkt langzaam, wat realistisch oogt maar betekent dat de piloot het uit- of inklappen vroeg moet aansturen.

Lang, nat of oneffen gras kan nog steeds een neusover veroorzaken. De Oleo-poten vangen verticale impact op, maar kunnen de rolweerstand van een slecht onderhouden oppervlak niet elimineren. De relatief smalle afstand tussen de hoofdwielen kan er ook voor zorgen dat een vleugeltip de grond raakt als het vliegtuig tijdens het uitrollen begint over te hellen.

Langzaam vliegen, overtrek en landingsgedrag

De lagere vleugelbelasting valt het meest op wanneer het vliegtuig wordt vertraagd met uitgeklapt landingsgestel en kleppen. Het kan een gecontroleerde passage op lage snelheid maken zonder het abrupte gedrag dat kenmerkend is voor een zwaarder klein oorlogsvliegtuig, maar het zal nog steeds over een vleugel wegvallen als het voorbij de overtrekgrens wordt gebracht.

Volledig uitgeklapte kleppen kunnen de overtrek geleidelijker laten verlopen, maar ze maken de P-40 niet overtrekbestendig. Het testen van de overtrek moet op een veilige hoogte worden uitgevoerd. Een demonstratie op lage hoogte kan in ervaren handen succesvol worden hersteld, maar mag niet worden gezien als bewijs dat het vliegtuig dicht bij de grond verkeerd kan worden bediend.

Houd tijdens de landing wat vermogen aan en vlieg het toestel naar de baan. Sluit de gashendel niet te vroeg en wacht niet tot het toestel vanzelf uitrolt. Gebruik het vermogen om de daalsnelheid te regelen, houd de vleugels met kleine correcties horizontaal en laat de Oleo-poten de uiteindelijke landing opvangen.

Een gecontroleerde landing op drie punten kan goed werken op gras, terwijl een landing op de hoofdwielen op een glad oppervlak voor een nettere uitrol kan zorgen. Vermijd in beide gevallen grote hoogteroerbewegingen na het neerkomen, omdat de smalle wielbasis het vliegtuig gevoelig kan maken voor overcorrectie.

Is de Durafly P-40 V2 gemakkelijk te vliegen?

Hij is vergevingsgezinder dan de oorspronkelijke versie, maar het is geen gemakkelijk eerste vliegtuig. De P-40 moet tijdens de start, bochten, aerobatics en landing actief worden gevlogen. Bij een correcte afstelling gedraagt hij zich voorspelbaar, maar zonder input van de piloot houdt hij niet automatisch een nette vliegbaan aan.

Het hoogteroer verdient bijzondere aandacht. Te veel uitslag kan leiden tot deinen en abrupte veranderingen in de neusstand. Begin met beperkte uitslagen en matige expo en vergroot de uitslag pas na meerdere vluchten. Een aanvankelijk iets neuslastige afstelling is doorgaans gemakkelijker te beheersen dan een te ver naar achteren gelegen zwaartepunt.

Een gestabiliseerde ontvanger kan het effect van turbulentie verminderen en helpen het kleine airframe strakker zijn koers te laten houden, maar stabilisatie vervangt geen correcte techniek met richtingsroer, hoogteroer en gas. Piloten moeten al vertrouwd zijn met een laagdekker-sportmodel voordat ze overstappen op deze P-40.

De ideale eigenaar is iemand die plezier beleeft aan de werklast van een schaalwarbird. Piloten die verwachten dat het vliegtuig zich gedraagt als een zelfcorrigerende trainer, kunnen het veeleisend vinden. Piloten met ervaring met staartwielen en kleppen zullen het responsieve karakter waarschijnlijk meer waarderen.

Wat moet vóór de eerste vlucht worden gecontroleerd?

• Balanceer de driebladige propeller en controleer deze op onregelmatigheden in het gietwerk.
• Controleer of de uitslag van het hoogteroer behoudend is en of de expo-instelling geschikt is.
• Controleer de richting van rolroer, hoogteroer en richtingsroer voordat je de stabilisatie inschakelt.
• Controleer of beide gespleten kleppen gelijkmatig uitslaan.
• Laat het trage intrekmechanisme meerdere keren werken en controleer of de wieldeuren vrij kunnen bewegen.
• Test het bommechanisme boven een zachte ondergrond voordat je een loslating in de lucht probeert.
• Bescherm de LiPo tegen scherpe randen in het accucompartiment.
• Controleer het zwaartepunt met de exacte vliegaccu geïnstalleerd.
• Gebruik voor de eerste vlucht een behoudende timerinstelling en controleer na de landing de rustspanning van de cellen.
• Kies waar mogelijk een korte, droge en goed gemaaide startbaan.

Plus- en minpunten van de Durafly P40 Warhawk V2

Veelgestelde vragen

Is de Durafly P40 Warhawk V2 een beginnersvliegtuig?

Nee. De lagere vleugelbelasting verbetert het gedrag bij lage snelheid, maar het vliegtuig vereist nog steeds actieve richtingsroercontrole, zorgvuldige hoogteroerinput en ervaring met het landen van een laagdekker met staartwiel.

Moet ik de Durafly P40 V2 met 3S of 4S vliegen?

Gebruik 3S voor soepelere acceleratie en meer schaalgetrouwe circuits. Gebruik 4S voor snellere passages, betere klimprestaties en meer vermogensreserve tijdens starts vanaf gras en doorstarts.

Welke connector gebruikt de Durafly P40 V2?

De fabrieksmatige ESC van 45 A gebruikt een XT60-connector. Een accu met XT60-aansluiting zorgt voor de meest nette installatie zonder extra adapter.

Hoeveel ontvangerkanalen zijn vereist?

Een zeskanalenontvanger ondersteunt een vereenvoudigde configuratie. Zeven kanalen verdienen de voorkeur wanneer het intrekbare landingsgestel, de flaps en de bomafwerpfunctie onafhankelijk worden toegewezen.

Heeft de Durafly P-40 V2 SAFE of een gyro?

Er is geen stabilisatiesysteem inbegrepen bij het PNF-casco. SAFE, AS3X of een andere gyrof functie hangt af van de ontvanger die de piloot installeert.

Kan de Durafly P40 V2 vanaf gras opereren?

Ja, vooral op kort en droog gras. De verbeterde Oleo-intrekpoten zorgen voor een betere schokabsorptie, maar lang, nat of oneffen gras kan nog steeds leiden tot een neusstand of contact met een vleugeltip.

Is het bomafwerpmechanisme betrouwbaar?

Het is een leuke schaalgetrouwe functie, maar deze moet vóór de vlucht zorgvuldig worden getest en afgesteld. Onafhankelijke kanaalbesturing kan de configuratie vereenvoudigen, hoewel de precieze werking nog steeds kan afhangen van de magnetische uitlijning en de mechanische passing.

Eindoordeel

De Durafly P40 Curtiss Warhawk V2 slaagt omdat het model niet probeert nog een moeiteloos sportmodel te worden. Het blijft een compact, direct reagerend oorlogsvliegtuig waarbij de piloot het koppel, hoogteroer, de flaps, het moment van intrekken en het motorvermogen tijdens de landing moet beheersen.

Het lichtere casco en de verbeterde Oleo-intrekpoten pakken twee van de belangrijkste zwakke punten van het oorspronkelijke model aan. Ze verbeteren de besturing bij lage snelheid en de duurzaamheid op grasvelden, zonder het kenmerkende vlieggedrag weg te nemen dat ervaren P-40-piloten aantrekt.

Het Aleutian Tiger-schema geeft het model een uitstraling die zich onderscheidt van de vele P-40’s met haaienbek die al verkrijgbaar zijn. In combinatie met de split flaps, het draaiende landingsgestel, de bomafwerpfunctie en de sterke 4S-prestaties biedt dit een ongewoon complete oorlogsvliegtuigervaring voor een schuimmodel van 1100 mm.

Het is niet de juiste keuze voor een eerste RC-vliegtuig, maar wel een aantrekkelijke optie voor piloten die klaar zijn om verder te gaan dan trainers en voorspelbare sportmodellen, naar een oorlogsvliegtuig dat actieve betrokkenheid van de piloot vereist.

Ontdek meer RC-accu’s voor oorlogsvliegtuigen

Bekijk LiPo-accu’s voor RC-oorlogsvliegtuigen voor meer schaalgetrouwe voedingsopties voor militaire modelvliegtuigen, of bekijk de volledige CNHL-vliegtuigaccu-collectie voor elektrische modellen met vaste vleugels.